पाठलाग…एक गुढकथा  !!


( भाग - १)

मोहन दचकून जागा झाला, डोळे चोळत आजूबाजूला पाहीलं तर मोहिनी आणि छोटी रसिका गाढ झोपलेले होते.. साधारण रात्री अडीच तीन चा सुमार असावा. अर्धवट झोपेतच तो बेड वरुन उठला, आणी स्वयंपाक घरात फ्रीज जवळ गेला, गेली ८ वर्षं त्याच घरात वावरत असल्या मुळे या सगळ्या साठी त्याला दिवे लावायची गरज पडली नव्हती.  फ्रीज च दार उघडताच तो परत दचकला.. आणि लगेच ताळ्यावरही आला... दार उघडताच फ्रीज मधला दिवा पेटला आणी त्याचे डोळे दिपले..

गार पाणी प्यायल्यावर जरा बरं वाटलं.. हातोहात तोंडात चमचाभर साखर टाकून त्यानी घशाची उरली सुरली कोरड घालवली. परत बेडवर आला तेव्हा मोहिनीची झोप जरा चाळवली,

"अरे ? काय करतोयस ?" अर्धवट झोपेतच तिचा प्रश्न शांतता चिरत गेला.

"काही नाही तहान लागली होती तु झोप"..... अर्थात हे ऎकायला मोहीनी जागी होतीच कुठे ?

दहा पंधरा वेळा कुस बदलूनही मोहन ला हवी ती कंफर्टेबल पोझीशन काही मिळेना, असं का होतंय कळंत नव्हतं. त्यातून उद्या सोमवार... मॉर्निंग मीट... आठवड्याचं प्लॅनिंग.. उशीर होऊन चालणार नव्हता.  बराच वेळ बेडवर बसून काढल्यावर शेवटी डोक्यावरुन पांघरुण घेउन झोपू म्हणून आडवा झाला आणि ब्लॅंकेट तोंडावरून घेतलं. झोपेची आराधना सुरु असतांनाच  गुदमरायला लागलं आणि नकळत ब्लॅंकेट बाजूला केलं गेलं..

आता बायको आणी मुलीचा देखील त्याला हेवा वाटायला लागला.. इतके दिवस आपणही घोडे विकुन झोपत होतो याचा विसर पडून "च्यामारी लोक एवढे कसे गाढ झोपतात ? " असा त्रागा करायला लागला... जरा हलचाल जास्त केली तर मोहिनी उठेल म्हणून तो जास्तच उठ बस करायला लागला. पण आज खरंच मोहन च्या वैतागाची रात्र होती. या वैतागातच नकळत डोकं खाजवण्यासाठी हात चालले असावेत पण वेदनेची एक तीव्र जाणीव एका स्पष्ट किंकाळीच्या स्वरुपात त्याच्या तोंडून बाहेर आली.

आता मात्र मोहिनी दचकून जागी झाली, रसिका रडायला लागली...पण क्षणभरच.. लगेच आंगठा चोखत परत झोपली..  मोहन थक्क झाला आपल्याला नक्की काय झालं आणी आपण एवढ्या जोरात का किंचाळलो हे त्याला कळत नव्हतं.

"काय झालं मोहन ? "........तिच्या आवाजात आश्चर्यच जास्त असावं..

"अगं काही नाही... आठवत नाही.."

"कमाल करतोस तु... एवढ्या जोरात किंचाळतोस आणी काही नाही म्हणतोस ? "

"मोहीनी प्लीज हवालदारासारखे प्रश्न करु नकोस... अगं नाही आठवत नक्की काय झालं ते..."

"वाईट स्वप्न होतं का ? "

"मला काय कुक्कुलं बाळ समजलीस ? स्वप्नात घाबरुन किंचाळायला ? "

"बरं मग जे काय आठवतंय ते सांग"

"अगं मला झोप येत नव्हती, बेचैन झालो, तुम्ही गाढ झोपला होतात"

"हाउ मीन.... म्हणून ओरडलास ? ".......सौं चा संताप प्रगट झाला.

"बावळट पणा करु नकोस....मी एवढा काय हे वाटलो का ? "

"हे काय हे ? मग सांग ना का केकाटलास ते..."

"एक मिनिट तिकडे चल.... आपल्या बोलण्यानी रसिका परत जागी व्हायची"

दिवा लावून दोघेजण हॉल मध्ये बसले, मोहन नी सांगीतलं.. की अचानक तो दचकून जागा झाला आणि........

सगळं ऎकल्यावर मोहिनी मूड मध्ये आली, नॉर्मल होऊन तिनं थट्टेच्या स्वरात  विचारलं...

"कुठे इथे दुखलं म्हणतोस ? " हात बहूदा योग्य जागी गेला असावा, मोहन नी कळवळत तिचा हात झटकून टाकला.  मोहिनीचे डोळे विस्फारले, मोहन कधीच असं वागलेला नव्हता, झटकलेला हात पहाता पहाता आता ओरडायची पाळी मोहिनी ची होती... तिच्या दोन बोटांना चिकटपणा जाणवून त्याचा रंग लालभडक होता.......

वैताग, चेष्टा यांची जागा आता भीतीनी घेतली. मोहीनी चा चेहेरा पांढराफटक पडला, अनेक वेळा तिनं धीर करुन हात पाहीला पण नक्कीच ते रक्त होतं... २-४ मिनिटांचा तो पॉज अतिशय भीषण होता. पण मोहीनी लवकरच नॉर्मल ला आली.

"अरे अर्धवट झोपेत पाणी प्यायला गेलास तेव्हा किचन रॅक किंवा सेल्फ ला डोकं आपटलं असेल नीट आठवून पहा"

"छे गं...टाळकं आपटलं असतं तर मग सांगीतलं नसतं का ? " मला नक्की माहितीये कि मी कुठेच अडखळलो नाही.

"अरे पण मग ती जखम ? "

"तेच उमजत नाहीये..."

"एक मिनिट.... बेडरूम मध्ये चल...."   .......... दोघे बेडरूम मध्ये गेले..

"हे पहा ही तुझी उशी......" " माय गॉड....."

"बघू......" "काय चाललंय काय ?"

मोहन च्या उशीवर सुद्धा रक्ताचा एक डाग.. पूर्ण न वाळलेला.... आता मात्र दोघांची झोप पार उडाली. बराच वेळ दोघे गप्प, विचार करत बसले, डोकं चालत नव्हतं, शेवटी मोहिनीच म्हणाली.

"ए मी दोघांसाठी कॉफी करु का ? "

"चालेल... मस्त आयडीया... चल मी पण येतो तुझ्याबरोवर किचन मध्ये एकटी नको जाऊस.. "

"काय ? एकटी नको जाऊस.. ? ही ही ही.... आपल्याच घरात भीतोयस का ? सोनू एकटी झोपलीये बेडरुम मध्ये..... "

वास्तवीक नॉर्मल डायलॉग चालले होते नवरा बायको चे... पण का कुणास ठाउक दोघेही झपाट्यानं बेडरूम च्या दिशेनी पळाले... राधिका शांत झोपली होती.  आता मात्र वातावरण कमालीचं गंभीर झालं. कॉफीची तर तल्लफ होती, आता एकटी जायला मोहिनी पण बहूदा कचरत असावी, आणी लहानगीला एकटं टाकून किचन मध्ये जायची दोघांचीही हिंम्मत होत नव्हती.... काय झालं होतं असं ? कि फक्त वातावरणाचा परीणाम होता ?  कुणी आलं आहे का आपल्या घरात ? ही जाणीव आंगावर काटा आणत होती.

अत्यंत कंटाळवाणे असे ते अडीच तीन तास उलटले, बाहेर पक्षांची किलबील सुरु झाली, बेडरूम च्या खिडकीचा पडदा बाजूला सरकवून ग्लास सरकवताच बाहेरुन स्वच्छ आणि गार हवा आत आली तसं एकदम प्रसन्न वाटायला लागलं.. मग मात्र मोहीनी नी दोघांसाठी दोन मग भरुन कडक कॉफी आणली...अक्षरश: असंख्य वर्षांनंतर ब्रश न करताच दोघांनी मग तोंडाला लावले. साडे सहा वाजता ते घर एकदम नॉर्मल होऊन मोहन सुद्धा भर भर आवरत ऑफिस ला जायची तयारी करु लागला.

"मोहन....टीफिन तयार आहे....मी सोनू ला घेऊन निघतेय".....

"ठीक आहे... मी बाथ घेऊन निघतोय लगेच"

"चल बाय... हॅव अ गूड डे "

दरवाजा ओढला जाउन लॅच लागल्याचा रोजचा आवाज आला आणी मोहन बाथरूम मध्ये घुसला.. मस्त पैकी वॉश घेउन फ्रेश होणं गरजेचं होतं. नाही म्हटलं तरी रात्रीचं जागरण, मनस्ताप यांचा हॅंगोव्हर होताच. शॉवर च्या धारा डोक्यावर पडल्या आणि गेल्या ६-७ तासात कसलेच भास झाले नसल्याची खात्री पटली. आंघोळ कशी बशी आटोपली आणि ऑफिस गाठलं. आता मात्र कसलाच विचार करायला वेळ नव्हता. ऑफिस च्या रुटीन मध्ये आणि कामाच्या दगदगीत कसलाच विचार करायला सवड मिळत नव्हती.

वर्किंग अवर्स तर झकास गेले, आता घरी पोहोचायची घाई सुरु झाली. ते सुद्धा अगदी सामान्य पणे पार पडलं. मोहिनीनी दरवाजा उघडला तेव्हा दोघांच्याही चेहेर्‍यावर फक्त वर्किंग सॅटीस्फॅक्शन होतं. डोक्यावरची जखम आठवली ती, वॉश बेसिन जवळ गेल्यावर... पण आता चेहेराच धुवायचा असल्या मुळे झोंबणं वगैरे कटकट नव्हती.

"अगं जरा बघतेस का ? "

"एक मिनिट आले.... हं..काय पाहू ? "

"डोक्यावर नक्की कुठे आणी किती लागलंय ते पहा नं जरा... "

"अरे तिथेच आहे... पण जखम आहे बरं.."

"हं..... म्हणजे काहीतरी लागलं हे निश्चीत"

"का ? तुला संशय होता का ? माझ्या हाताला काय कुंकू लागलं होतं ?"

मोहिनी मग कामाला / स्वयंपाकाला लागली. किचन मधले खमंग वास वातावरण नॉर्मल करत गेले. जेवण आटोपून, टी.व्ही. वरच्या न्युज, आणि सिरियल्स यांचा कोटा संपवून झोपायला निघाले तेव्हा साडेदहा वाजले होते. रात्र आणी झोप आठवल्यावर मोहन किंचितसा अस्वस्थ झाला.

वास्तवीक सगळा दिवस अगदी निर्विध्न गेलेला असल्या मुळे मॅडम रोजच्या प्रमाणेच सगळी आवरा आवर करून शयनगृहात प्रवेश करत्या झाल्या तेव्हा मिस्टर बेड वर मांडी घालून बसलेले दिसताच मोहिनी अभावितपणे खुदकन हसली. त्या आवाजानं सुद्धा मोहन केवढा दचकला....
“अरे काय झालंय तुला नक्की ? केवढयांदा दचकलास ? “
“अगं मी जरा माझ्याच विचारात होतो.”
“कालचा प्रकार का ? “
“ह्म्म....दिवसभर कामात विचारही नाही केला, पण आता मात्र....”
“लिव्ह इट.. नको विचार करुस जास्त...” हे मोहिनी म्हणाली खरं पण त्या वाक्यातला फोलपणा तिचा तिलाच जाणवला.
“चल झोपुया आता.......... होप आज तरी झोप लागेल..”
“नक्की लागेल, कालचं जागरण आणि आज दिवसभरची कामं.. नक्की गाढ झोप लागणार”
बेडरूम चा दिवा मालवला गेला. खरंच दिवसभर च्या दगदगीमुळे थकलेली मोहिनी काही मिनिटातच गाढ झोपी गेली.

मोहन ची मात्र झोप उडाली असावी..डोकं सतत आठवणीच्या फायली सर्च करत असावं... पण कालच्या जखमेशी संबंधीत कोणताच प्रसंग आठवत नव्हता. मोहन तसा फार आस्तिक नसला तरी, अगदिच नास्तिकही नव्हता. देवाचं नाव घेत त्यानी निद्रादेवीची आराधना सुरु केली. झोप नाही आली पण डोकं जरा स्थिर झालं. निदान संदर्भ लावण्या एवढं तल्लख बनलं. चेहर्‍यावर भीतीचे भाव न दिसता आता चौकस / शोधक चेहेरा झाला.

कुठे तरी ट्युब पेटली आणि त्याला आठवली ती मागच्या विक एंड ची ट्रिप....
ऑफिस चे तिन मित्र आणि हे दोघे अशी चार कपल्स गाड्या काढून कोकण भटकायला निघाले. नक्की कुठे जायचं वगैरे काहीच ठरलं नव्हतं, परिसर पाहत, विचारत काहीच न ठरवता भटकायचं होतं.

पुण्यातून भोर मार्गे महाड पर्यंत मस्त एंजॉय करत, आणि अत्यंत धोकेदायक अश्या घाटातून आपापल्या ड्रायव्हींग ची कौतूकं करत / करवून घेत मंडळी महाड ला जेवायला थांबली. जेवणाचा फर्माईशी कार्यक्रम, सगळ्यांच्या विविध आवडी जोपासत गॅंग भरल्या पोटानी हॉटेल बाहेर पडली. आता दोन रस्ते समोर होते पहिला मुंबई कडे जाणारा, आणि दुसरा पोलादपूर कडून पणजी ला जाणारा.

कोकणातलं निसर्ग सौंदर्य उत्तमच.. हिरवीगार झाडी, तांबडी माती, सगळंच कसं मोहक होतं. संध्याकाळपर्यंत कुठलाच हेतू न ठेवता भटकून झाल्यावर एका छोट्याश्या गावात मुक्काम केला, खेडं कोकणातलं असल्यामुळे आवश्यक सामग्री सोबत ठेवायची काळजी मंडळींनी घेतली होतीच. मुलांचं हुंदडणं, धावणं, गप्पा ते अगदी अश्या प्रसंगी अनिवार्यपणे खेळायची अंताक्षरी होता होता मध्यरात्र झाली.

सगळे शांतपणे घोरत पडले आणि जाग आली ती सकाळी पक्षांच्या कीलबीलाटामुळेच. चक्क सुर्योदयाची वेळ, अत्यंत प्रसन्न अशी सकाळ. स्वच्छ हवा, च्यामारी पुण्यासारख्या धुराड्यात रहायचा आज खर्‍या अर्थानी कंटाळा जाणवावा इतकी मस्त सकाळ अनेक वर्षांनी पाहील्याचं सगळ्यांनीच मग आपापसात वेगवेगळ्या शब्दांमध्ये कबूल केलं.

जवळच एक प्राचीन देवस्थान असल्याचं समजलं आणि सगळे चालत चालत तिकडे निघाले. अर्थात गावकर्‍यांनी आफाट स्तूती केलेलं ते जुनं मंदीर फार काही खास किंवा प्रभावी मुळीच नव्हतं, मुलं मात्र मोकळ्या जागेत बेफाम झाली होती. आई वडिलांचं लक्ष मुलांकडेच होतं.  सतिश ची मुलगी रुपाली अशीच धावत असतांना एक मोट्ठा पक्षी वेगात उडत तीच्या डोक्याजवळून उडत जाउन जवळच्याच एका झूडूपावर बसला. अभावितपणे सगळ्यांनीच ओरडून तिला जवळ बोलावलं आणि त्याला हुसकावून लावलं. तो पक्षी  (नक्की कोणता पक्षी होता कोण जाणे..) मात्र चांगलाच धीट असावा... जरा समोरच्या झाडावर जाऊन चोच घासत बसला....

नंतर मात्र खास लक्षात ठेवावं असं काहीच झालेलं नव्हतं... रात्री सगळ जण आपापल्या घरी उद्याच्या रुटीन साठी तयार होण्या साठी झोपले होते.. विचार करता करताच झोप लागली असावी मोहन ला परत विचार करायला उसंत मिळाली तीच मुळी दिवसभरची कामं, रात्रीचं जेवण  आटोपल्यावर...

मोहन विचार करुन कंटाळला,  किचन मध्ये मोहीनीची कामं उरकली असावीत, भांड्यांचे आवाज येत नव्हते. अंदाज बरोबर होता, मोहिनी बाहेरच येत होती... अचानक दोघं समोरा समोर आले आणि दचकले... दुसर्‍याच क्षणी ते दचकणं हसण्यात बदललं आणि वातावरण स्वच्छ झालं. 

“अगं तुला तो पक्षी आठवतोय का ?

“तो म्हणजे ? कुठला पक्षी ?

“तो कोकणात दिसलेला गं “

“आत्ता तो आठवायं काय कारण ? “ इथे पण आलाय का ? मोहिनीनं सहजच विचारलं आणि मोहनचं अंग का कुणास ठाउक एकदम शहारलं....

“अरे काय झालं एकदम ?

“काही नाही.... मोहन उच्चारला पण कुठे तरी त्याच्या शहारण्यात भितीची लहर होती हे त्याच्याच लक्षात आलं.

एवढं काय अस्वस्थ होण्या सारखं होतं हे आठवण्यात हे कळत नव्हतं पण वातावरणात आता एकदम दडपण आलं होतं हे मात्र नक्की.

मग मात्र कोंडी फोडण्या साठी मोहनच बोलायला लागला....

“मोहिनी.... खरं सांगू ? मला आत्ता त्या पक्षाची नजर जरा विचित्र होती हे जाणवायला लागलंय..तेव्ह्या आपण पिकनीक च्या मूड मध्ये होतो..

“हो रे... तसा तो रोखूनच पहात होता” पण तुला अचानक का आठवतंय ते ?

“काही नाही असंच आठवलं”

“अनिवेज, लेट्स स्लीप नाउ”

“ह्म्म... प्रयत्न करतो”

“आता काय झालं बाबा आणखी ?

“तेच, डोक्याची ती जखम, मला खात्री आहे तो वेगळाच काही प्रकार वाटतो,”

“म्हणजे  ?

“डेफिनेटली माझं डोकं कुठेच आपटलं नव्हतं, मग जखम झालीच कशी ?

“मोहन प्लीज आता नको हा विचार... सकाळी थंड डोक्यानी विचार करु मी सॉलीड थकलेय आता”

“ठिक आहे, झोप तु”

अर्थातच मोहीनीला त्याचा या फुटकळ परवानगीची गरज नव्हती.  बेड वर कलंडताच ती शांत झोपी गेली.

झाल्या प्रकारानी मोहन ची झोप मात्र पार उडाली. दिवसभर चा शारीरीक थकवा आणी घरी आल्या पासूनचे हे विचार. याचाच प्रभाव म्हणून की काय मोहन ला कमालीची अस्वस्थता आली, बेडरूम मध्ये कसलं तरी दडपण जाणवायला लागलं. सतत आपल्यावर कुणीतरी रोखून बघत आहे असे भास व्हायला लागले.

या दडपणातच केव्हा तरी डोळा लागला असावा, पण जाग कशा मुळे आली हे कळायची संधी मिळत नव्हती. मोहन फ्लॅट च्या बाल्कनीत उभा होता आणि अपार्टमेंट च्या आवारातल्या नारळाच्या झाडावर दोन सुस्पष्ट हिरवे ठिपके जणू त्याच्या कडेच त्वेषानी पहात होते. ती हिरवी नजर चूकवायचा तो आटोकाट प्रयत्न करत असावा पण ते जमत नव्हतं जणू कसल्या तरी प्रभावाखाली तो तसाच लाकडासारखा उभा होता.

किती वेळ तो या स्थितीत उभा होता कुणास ठाउक पण अचानक शरीराच्या संवेदना पुर्ववत होऊन हलचाली सुरु झाल्या आणी त्या नजरेच्या टप्यातून लांब होण्याच्या अनिवार इच्छेने तो गर्रकन मागे वळला आणि कशाला तरी अडखळून पडला.  झाडावरचे हिरवे ठिपके क्षणात चमकून विझले आणि आतून मोहिनी धावतच बाल्कनीत आली.

धडपडीत मोहन कशावर तरी आपटून भूईसपाट झालेला, दोन्ही हात डोक्यावर गच्च धरलेले, डोळे पांढरेफटक पडलेले, त्याची ती आवस्था पाहवत नव्हती. डोळे आणि चेहेरा यांच्यावर मुर्तीमंत भीती पाहून मोहिनी जागीच थिजली.

उरलेली रात्र भयाण गेली. न फारसं बोलणं झालं न धड झोप. सकाळी मात्र दोघांनीही लीड घ्यायचं ठरवलं फार काही अकल्पीत घडण्या आधीच रुट कॉज पर्यंत जायचं ठरवलं गेलं त्या साठी नेमकं कोणत्या दिशेनी जायचं हे माहीत नसून सुद्धा. दोघांनीही आठवडाभराच्या रजा कळवल्या. दोघांनी आपापल्या परीनं विचार केला. गडबड नक्कीच त्या ट्रीप पासून झाली असावी यावर एकमत होतं.

मोहन चा मोबाईल खणखणला...... ऑफिस ची कटकट असावी या कल्पनेनं जरा चिडक्या स्वरातच त्याने हॅलो केलं....   पलीकडचं बोलणं ऎकून बहुदा त्याला धक्का बसला असावा.

“काय रे कुणाचा आहे फोन ?’

“अगं विनायक चा अपघात झाला.... तो अत्यवस्थ आहे.

“अपघात ? कसा झाला, केव्हा झाला ?

“अगं जस्ट तुझ्यासमोर मोबाईल वर कळलंय मला ते ही मोजक्या शब्दात.. प्रश्नांची सरबत्ती काय लावलीयेस लगेच”

“ओके...पण नक्की काय झालंय ते तरी कळलंय का ?

“नाही... चल आपण डायरेक्ट हॉस्पिटल लाच जाऊया.

“ठीक आहे मी आवरते”

“ते आवरणं जरा आवरतं घे हं...”

“हो माहितीये...”

हॉस्पिटल च्या आवारातच विन्याची बायको भेटली.. परिस्थिती पाहवत नव्हती.. मोहन आ.सी.सी.यु च्या दिशेनी गेला आणि मोहीनी तिच्या जवळ बसली.

विनायक ची स्थिती पाहून मोहन हदरला... मुख्य मार डोक्यालाच होता.  सकाळी सकाळी अपघात व्हायला हे गेला कुठे होता हे जाणून घ्यायचं होतं. बाहेर येऊन पाहतो तर मोहीनी शॉक मध्ये.... आता हिला का एवढा धक्का बसावा हे नवं कुतुहूल.

“वहीनी काय झालं नक्की ?’

“भाउजी.. मोहिनी सांगेल तुम्हाला... सांभाळून रहा”

“ऑं सांभाळून राहू ? आहो मी अत्यंत सेफ ड्रायव्हींग करतो”

“एक मिनिट मोहन... मोहिनी त्याला थांबवत बाहेर घेउन गेली.

“अगं मला नक्की सांगशील का काय झालंय ते ?

अरे आपल्या सारखाच प्रकार... सतत तिन दिवस डोक्याला लागत राहिलं त्यांच्या. आणी आज मॉर्निंग वॉक च्या वेळी एका पक्षानी जणू त्यांचा पाठलाग करत सहा सात वेळा चोचा मारल्या... त्याच्या पासून लांब पळतांना एका भरधाव कार नी उडवलं त्यांना... मोहिनीनं एका दमात कसं बसं सांगून टाकलं आणि सुस्कारा सोडला....

आता मात्र मोहन ला आपण काय संकटात आहोत याची जाणीव झाली. कदाचित पुढचा नंबर आपला या कल्पनेनं त्याला घाम फुटला. पण दोघांना एक बरं वाटलं... निदान या पुढची स्टेप साधारण काय असु शकेल याचा अंदाज तरी बांधता येत होता.

विनायक च्या सासर्‍यांकडून हिच कहाणी जरा डीटेल कळाली एवढंच. मोहन नी मग त्यांना त्याच्या बाबतीतलं सांगून टाकलं. एवढा तंतोतंत प्रकार म्हणजे योगायोग नाही हे त्यांच्या घ्यानात आलं. काही वेळ शांत राहून मग ते मोहन ला म्हणाले,

“मोहनराव तुमचा आभारी आहे तुम्ही बोलला नसतात तर शेवटपर्यंत फक्त औषधोपचारच करत बसलो असतो.”

“माफ करा पण मला नक्की समजलं नाही तुम्ही काय म्हणताय ते “

“आहो तुमचा प्रकार ऎकल्यावर विनायकरावांना नुसता अपघात झाला कसं म्हणायचं ?”

“बरोबर आहे.... आता उद्या परवा माझा नंबर लागणार बहुतेक”

“आहो त्यासाठीच म्हणतोय... नुसती औषधं नकोत.. आपल्याला “महंतांकडे” जावं लागणार आहे”

“महंत ? कुणी मांत्रीक आहेत का ? “

“छे छे... मांत्रिक असं नाही म्हणता येणार.. पण अत्यंत जाणकार म्हणवले जातात”

मोहिनी मग घरी गेली.  आम्ही दोघेजण महंतांच्या घरी पोहोचलो.  वेल फर्निश्ड फ्लॅट आणि महंत यांना पाहील्यावर मोहन तर आपण नक्की कशासाठी आलोय हेच विसरला. आहो अगदि चार चौघांसारखे दिसणारे महंत असल्या संकटात काय मदत करणार अशी शंका लगेच त्याचा मनात आली.

महंत मंदपणे हसले, जणू मोहन च्या मनातले विचार त्यांना ऎकू आले. मोहन ओशाळला.. पण महंत म्हणाले...

“आहो खरं आहे ते.. तुम्हाला काय वाटलं ते कळलं मला, पण ते नॅचरल आहे. “ विनायक च्या सासरेबूवांनी मग त्यांना शक्य तितक्या तपशिलवारपणे सगळं सांगीतलं. दोनच मिनिटं महंत डोळे मिटून स्वस्थ बसले,  पण तेवढा पॉज खूप गंभीर वाटला दोघांनाही.

“मोहन अतिशय वाईट दिवशी कळत नकळत तुम्ही लोक एका अत्यंत वाईट जागेवर फिरलेला आहात. नऊ दिवसांपुर्वी आमावस्या होती, तुम्ही लोक याच दिवशी एका असंस्कारीत जागेवर फिरलात आणि कुणाला तरी चाळवून आलात.” महंताचा कणीदार आवाज शांतता चिरत गेला. मोहन काही बोलणार त्या आधिच महंत पुढे बोलू लागले,

“मला सांगा त्या ओसाड जागेवर नुसते फिरलात ?”

“हो म्हणजे एका जुन्या मंदिराकडे जातांना जरा वाकड्या वाटेनं गेलो...अर्थात ते पण चूकून”

“ह्म्म.. पण नक्कीच काहीतरी तपशिल चूकतोय असं मला वाटतंय.. तुम्ही आठ जण आणि बच्चे कंपनी असे होतात.. अगदी निरागस लहान मुलांना सहसा दोष लागत नाही पण माझ्या मते विनायक आणि तुम्ही, तुमच्या कडून नक्कीच काहीतरी गैरप्रकार झालेला आहे.”

“आहो खरंच सांगतो... मोहन चा आवाज उगाचच अपराध्या सारखा झाला

“मोहन अस्वस्थ होऊ नकोस.. अजाणतेपणी देखील चूक झालेली असू शकते ना ! अगदी नीट आठवून पहा, त्या भागात कुठल्या मोठ्या दगडाला लाथ मारलेली असू शकेल, किंवा त्यावर थुंकलेलं असू शकेल....”

मोहन चा चेहरा आता वेडावाकडा झाला, महंतानी ते लगेच ओळखलं असावं.

“बोल मोहन... काहीच लपवू नकोस  पुढचे उपाय तुझ्या अचूक सांगण्यावर अवलंबून आहेत. आणि हो.. ज्या अर्थी तुम्हा दोघांना त्रास झाला, चूका तुमच्या दोघांच्याच आहेत... बाकीचे लोक सेफ आहेत.”

अगदी नीट आठव आणि सांग...

एक एक पाउल आठवत मोहन ते भटकणं आठवत होता. बाकी दोघेजण तो काय सांगतोय याच्या प्रतिक्षेत होते. यावर विचार करायल आठवायला विन्या सोबत असता तर मदत झाली असती असा विचार मोहन च्या मनात आला.

“ते शक्य नाही मोहन... विनायक अत्यवस्थ आहे तुलाच आठवावं लागेल.  महंत म्हणाले आणि हेच आपल्याला या संकटातून बाहेर काढतील याची मोहन ला खात्री झाली. तेवढ्यात चहा आला. गरम चहाचे घुटके चाखल्यावर मोहन ला जरा हुषारी आली.

“तु आठव मोहन मी आलोच.. “ महंत म्हणाले आणि आत निघून गेले. सतत आठवायचा प्रयत्न करूनही मोहन ला विषेष असं काही आठवेना. मोहन स्वत:वर प्रचंड वैतागला स्वत:च्या मेमरीची किव वाटायला लागली एवढा. महंत दहा पंधरा मिनिटांनी प्रसन्न चेहेर्‍यानी बाहेर आले. हातात एक उदबत्ती होती. तिला वास असावा पण सुगंध म्हणता येईल असं नव्हतं.

नक्कीच तो वास पाला पाचोळा जळतांना येतो तसा वाटत होता पण अगदी १००% तसा नव्हता. एवढी बारीक उदबत्ती पण धूर मात्र खूपच येत होता. पाहता पाहता हॉल धूरानी भरुन गेला. वासाची उग्रता आता नकोशी वाटायला लागली. अत्यंत घनदाट जंगलात वणवा पेटावा आणि लांबून तो जळका वास ज्यात झाडं पानं, आणि काही निष्पाप प्राणी सुद्धा जळत असल्याचा वास मिसळला असावा असा वास अगदी असह्य होत गेला.

हळू हळू वार्‍यानी तो जळका वास दुसरीकडे वाहून नेला, आणि मोहन भानावर आला. हॉल मध्ये ना जळका वास होता ना धूर. एक मंद शब्दात सांगता न येणारा सुगंध मात्र दरवळत होता.

“काय मोहनराव... आठवलं का ? “

“मला काही अस्पष्ट दृश्यं आठवतायत.”

“जे आठवेल ते सांगा”

“त्या दिवशी चालत असतांना दूरवर कुठे तरी काहीतरी जळत असल्याचा वास आल्याचं जाणवलं..पण जवळपास कुठेच धूर दिसला नव्हता. पण वास निष्चित मघाशी या हॉल मध्ये आला तसाच होता. थोडं पुढे गेल्यावर मात्र वास नाहीसा झाला. १०-१५ पावलं पुढे गेल्यावर विनायक एका बाजूला आडोश्याला गेला, मी मागे वळून त्याच्याकडे गेलो... मग माझ्या लक्षात आलं की तो “लघुशंकेला’ उभा आहे. मी पण मग त्याच्यापासून थोड्या अंतरावर उभं राहून उरकुन घेतलं... “

“हेच ते....”  उदबत्ती चा प्रभाव... महंत म्हणाले.... मोहनराव.. हेच तुम्हाला मघाशी आठवत नव्हतं ना ?

माझ्या लक्षात येतंय आता, काय झालं असावं ते.....

सर्वप्रथम तुम्हा सगळ्यांना सतत वापरा साठी अभिमंत्रित केलेले ताईत देतो.  सगळ्यांनीच ते सतत वापरायचे आहेत. उद्या मला थोडीशी तयारी करावी लागेल. परवा पहाटेच आपण परत त्या जागी जाणार आहोत.  नक्कीत खरं रहस्य तिथेच कळेत. मला खात्री आहे त्याच परीसरात जुनं कदाचित आज वापरात नसलेलं स्मशान असायला हवं.

महंतांच्या या बोलण्यानी दोघांचीही पाचावर धारण बसली.

“अरे घाबरून जाउ नका... हे ताईत सोबत असतांना तुम्हाला प्रत्यक्ष ईजा होणं शक्य नाही. डॉक्टर काय म्हणतील याचा विचार न करता सर्वप्रथम यातला एक ताईत विनायक च्या गळ्यात घातलाच पाहीजे. एक लक्षात ठेवा, त्या जागेत नक्कीच तुम्ही नकळत का होईना लघुशंका केलीय... काहीतरी जुनाट, अतिप्राचीन, अतिप्रभावी असं तुम्ही चाळवलंय..

महंत बोलत होते तसं या दोघांचं टेंन्शन वाढत होतं, हार्ट्बिट्स वाढत होते, हाता पायाला कंप सुटलेला जाणवत होता. महंतांनी मग एक पुडी सुद्दा दिली आणि ती विनायक च्या उशाशी ठेवायला सांगीतलं.

भक्क डोक्यानी दोघेजण हॉस्पीटल मध्ये पोहोचले तर सगळे त्यांचीच वाट पहात होते.  विनायक ची तब्येत सतत खालावत चालली होती. डॉक्टर प्रयत्नांची शर्थ करत होते पण पेशंट कडून रिस्पॉन्स मिळत नव्हता.

तात्या म्हणजे विनायक चे सासरे मग गप्प बसले नाहीत..  डॉक्टरांना  पटत नसतांना सुद्धा त्यांनी तो ताईत विनायक च्या गळ्यात घातलाच, आणि रक्षेची पूडी त्याच्या उशाखाली ठेवलीच.. यानंतर मात्र विनायक आहे त्या अवस्थेत स्टेबल आहे असं डॉक्टरांना जाहीर करावंच लागलं.

खूप जास्त नाही पण कणाकणाने विनायक ची तब्येत सुधारत होती. डॉक्टरांचे उपाय उत्तम असले तरी या मागे महंत यांची उपाययोजना होतीच. या गडबडीत रात्रीचे साडेनऊ कधी वाजले पत्ताच लागला नाही. मोहीनी चा फोन आला तेव्हा मोहन घरी जायला निघाला. मनावर अनेक गोष्टींचा ताण होता. उद्या महंत काय तयारी करणार आहेत याची उत्सुकता होती.  परत एकदा या धूंदित गाडी चालवतांना एका ठीकाणी करकचून ब्रेक दाबावा लागून कार कंट्रोल करावी लागली.

कधी एकदा घरात जाऊन झाल्या गोष्टी बायको शी बोलतो असं मोहन ला झालं होतं. फ्लॅट समोरच ही घाई महागात पडली, कशावरून तरी पाय घसरला आणि परत एकदा मोहन चितपट झाला. आपल्याच घरची कॉलबेल वाजवणं मुष्किल होणं म्हणजे काय प्रसंग असेल विचार करा. शेवटी दरवाजा कसा बसा वाजवून दार उघडायची वाट पहात मोहन दारासमोर बसला होता.

दार उघडताच नवर्‍याला दारासमोर फतकल मारुन बसलेला पाहून मोहीनी आवाकच झाली... नकळत थोडंसं हसली..

“मोहन ठीक आहेस ना ? “

“तुला गंम्मत वाटतेय ही ? पाय घसरुन पडलोय मी”

“गंम्मत कसली रे... पण परवा पासून तिसर्‍यांदा पडलायस..”

“आधी हात दे... “

महाशय मग घरात प्रवेश करते झाले. मग, जेवण, मुरगळलेल्या पायावर मॅजिक स्प्रे मारणं, जेवणानंतर पेन रिलिव्हर गोळी घेणं झाल्यावर मोहन नी महंत, त्यांचे अंदाज, त्यांचे उपाय आणि परवा तिकडे जायच्या प्लॅन बद्दल सांगत, एक ताईत तिच्या आणि एक चिमुकल्या रसिका च्या गळ्यात घातला.

“माय गॉड मोहन हे फार भयानक आहे रे...”

“कुठून त्या भागात ट्रिप काढायची दुर्बुद्धी झाली कोण जाणे”

“तुझ्या लक्षात येतंय का मोहन... हा ताईत नसता तर कदाचित तुझ्या कारचा सुद्धा अपघात होउ शकला असता, आणी इथे कदाचित तू जास्त जोरात धडपडू शकला असतास”

“हो लक्षात येतंय... आणि काय काय पुढे मांडून ठेवलं आहे देव जाणे”

आज मात्र मनावरचा ताण असेल म्हणून म्हणा, दोन दिवसांचं जागरण असेल म्हणून म्हणा, किंवा महंतांचा ताईत होता म्हणून म्हणा दोघांनानी बरी झोप लागली.

सकाळचं सगळं आटोपून आज कधी नव्हे ते मोहन देवाला नमस्कार करून बाहेर पडला. हॉस्पिटल मध्ये बातमी निष्चित आनंदाची होती. २४ तासात कल्पने पलीकडे प्रगती दिसत होती. मग तासभर मोहन ऑफिशियल फोनाफोनी करत बसला.

साडे अकरा ला तात्या आणि मोहन मेडीकल इन चार्ज ला भेटू शकले.

“काल अती रक्तस्रावामुळे पेशंट खूपच नाजूक अवस्थेत होता. ब्लड प्रेशर जरा नॉर्मल झाल्यावर आम्ही सरळ एम.आर.आय. केलं... फॉर्च्युनेटली सेलेब्रल डॅमेज नव्हतं. पण पेशंट सतत क्रिटीकल होत होता. दुपार पासून पेशंट स्टेबल व्हायला लागला आणि आता नक्कीच उत्तम डेव्हलपमेंटस आहेत”

टेंशन झपाट्यानं कमी होत होतं. दुपारी चार साडेचार ला महंतांचा तात्यांना फोन आला.  आम्ही त्यांच्याकडे जायला निघालो. तिकडे पोहोचल्यावर महंतांनीच आम्हाला मेडीकल रीपोर्ट सांगीतला, मंद हसत म्हणाले, “माझी तयारी झालीय. आता थोडंसं तुमच्या तयारी बाबत सांगतो.”

“या प्रसंगातले मोहनराव तुम्ही सोबत असालच, पण विनायक अत्यवस्थ असल्या मुळे आपल्या बरोबर येऊ शकणार नाही.”

“हो मला पण तोच प्रश्न पडला होता. “

“कल्पना आहे मला... बरं त्यांच्या पत्नीला सोबत नेणं ठीक नाही... तात्या तुम्ही बोललांत का त्यांच्याशी ? म्हणजे काय प्रकार घडलाय याची कल्पना दिलीय का त्यांना ? “

“फार विस्तृत नाही बोललो... फक्त जरा बाहेरची बाधा आहे असं सांगीतंय... “

“हे उत्तम... आता सांगा तुमची मुलगी कशी आहे.. आय मिन, हळवी आहे की खंबीर..? “

“महंतजी, ती चांगलीच खंबीर आहे... मी सांगताच म्हणाली.. मला शंका येतच होती म्हणून...”

“हे पहा जर ती सोबत येऊ शकत असेल तर काही रिझल्ट्स लवकर येतील.” “तुम्ही आहात पण विनायकरावांशी तुमचं रक्ताचं नातं नसल्या मुळे त्यांच्या ऎवजी अशा विधींमध्ये तुम्ही काहीच करु शकणार नाही”

“आहे ती एका पायावर येईल... विनायक साठी काय वाट्टेल ते दिव्य करेल ती”

“हे मात्र खरं आहे “  “ तात्यांच्या प्रखर विरोधाला न जुमानता विन्याशी लग्न केलंच ना तिनं ? “ मोहन च्या या वाक्यानी वातावरणातला ताण जरा हलका झाला.

पहाटेच उठून आंघोळीच्या पाण्यात खाली पडलेली औदुंबराच्या झाडाची पाच पानं टाकून साबण न लावता स्नान करायचं, अर्धी आंघोळ झाल्यावर पाण्यात चिमुटभर हळद टाकायची, आंघोळ झाल्यावर कापूर आरती घ्यायची. कुलस्वामिनीला वंदन करुन काहीही न खाता पीता त्या जागेवर जायचं होतं.. पायात चामडी चप्पलच चालणार होती... अनवाणी असल्यास अत्युत्तम.

महंतानी आम्हाला एवढंच करायला सांगीतलं. पण चामडी चप्पल आणण्या पासून तयारी होती. नाही म्हटलं तरी परत तिथं जायचं म्हटल्यावर जरा धाकधूकच वाटायला लगली होती.

“औदुंबर म्हणजे साक्षात दत्तगुरुंचा वास असलेला वृक्ष’ त्यासोबत हळद म्हणजे देवीची कृपा.... ताईत कालभैरवाचे आहेत, हे सगळं आपल्या सुरक्षेसाठी. बाकी काय ते जागेवर कोणत्या प्रसंगाला सामोरं जावं लागेल यावर ठरेल.”  महंतांनी खूलासा केला.

“मी कुणी अघोरी मांत्रीक वगैरे मुळीच नाही, आपण त्या शक्तींशी लढणार नसून त्यांची समजूत काढणार आहोत, माफी मागणार आहोत. जगात चांगल्या आणि वाईट अश्या दोन्ही शक्त्या आहेत, पण आजवर चांगल्या शक्तीचाच शेवटी विजय झालेला तुमच्या लक्षात येईल. माझ्या अंदाजानी जे काही तुमचा पाठलाग करतं आहे, ते जुनं आहे, मृत्यु पुर्वी पवित्र असणारं असायला हवं... दुरात्मे असते तर परतीच्या प्रवासाताच त्रास सुरु झाला असता. पण लक्षात घ्या उथळ पाण्यालाच जास्त खळखळाट असतो... जे लवकर आंगावर धावून आलं ते उसनं आवसान असणारं असायची शक्यता असते... उलट आठवड्यानंतर गाठणारं जागृत झालंय ते नक्कीच प्रभावी, दाहक, आणि संतापी असु शकेल.”

महंतांचं बोलणं, त्याचा धीरगंभीर आवाज, गोष्टी सांगायची पद्धत खूपच प्रभावी होती. ऎकत रहावसं वाटत होतं. पण हे एखादं प्रवचन नसून उदया साठीच्या सूचना आहेत हे उमजून मन आणि डोकं यावरचा ताण वाढत होता.  

तिथं गेल्यावर नक्की जागा शोधावी लागेल. जरा त्या परीसराचं चित्र डोळ्यासमोर आणून ठेवा. एक उदबत्ती हवं तर सोबत घेऊन जा, घरी शांत वातावरणात लावा. पण शक्यतो अगदीच आठवत नसेल तर... कारण उदबत्तीचा प्रभाव तुम्ही पाहीलाय, परत त्या वातावरणात एकटे जाल, आणी अस्वस्थ होऊ शकाल, सुर्योदयापूर्वी प्रवास सुरु झालाच पाहीजे हे पक्क लक्षात ठेवा.

माझ्या अनूभवावरून सांगतो, यात विघ्न येतील, हे होऊ नये असं वाटणारे तसा पराकोटीचा प्रयत्न करतील, यात तुमच्यात भीती उत्पन्न करणं, या विधिवर अविश्वास निर्माण होणं, वस्तू न सापडणं, असं काहीही होऊ शकेल. गाडीत आजच पेट्रोल भरुन ठेवा, गाडीच्या किल्ल्या जानव्याला किंवा ते नसेल तर पॅंट च्या एखाद्या हूक का बांधून ठेवा. मघाशी सांगीतलेली सामग्री या पिशव्यांमध्ये आहे, तुम्ही दोघांनीही पिशव्या भल्या पहाटे लगेच हाताशी लागतील अशा ठेवा. कार मध्ये रात्रभर न ठेवणं उत्तम.

गेल्यावर सहसा आपण आपापसात फार बोलणार नाही. अगदीच आवश्यक असेल तेव्हा, आणि शक्यतो खुणांमध्येच  संभाषण करू.  मन शक्यतो निर्विचार ठेवा. हे कठीण आहे पण तुम्हाला प्रयत्न करावाच लागेल. या घटनांवर आता विचार करणंच सोडा. माणसांच्या विचारची आवर्तनं या शक्तींना कळू शकतात. अगदी हजारो मैलावारून सुद्धा. असं झालं तर तुमच्या मनाचा ताबा घेणं या शक्तींना सहज शक्य  होतं, तुम्ही मग त्यांना हवा तसा विचार करू शकता. यासाठीच या सूचना देतोय.

लक्षात ठेवा ताईत गळ्यात असे पर्यंत तुम्हाला कोणतीही इजा करु शकणं या शक्तींच्या आवाक्यात नाही,  जागेवर कदाचित काही भास होऊ शकतील, मनाची चलबिचल होऊ शकेल.. म्हणूनच  मनात विचार करायचा नाहीये.  तिथं गेल्यावर फक्त मी विचारेन त्याला चटक्न उत्तर द्यायचं फार विचार न करता, तुम्ही कोर्टात साक्ष देत नाही हे ध्यानात घ्यायचं.

महंत भेटले आता काळजीचं कारण नाही असं जे आम्हाला वाटत होतं ते अगदिच तसं नसून खरं तर आता आम्हाला आमच्या वाढीव जबाबदार्‍या कळत होत्या.

मोहन, तुझीच कार नेणार असू, तर सकाळी या पूडीतली रक्षा आणि कुंकू एका नारळाला लावून एका फटक्यात गाडीसमोर म्हणजे इंजीन / रेडीएटर समोर फोडून मागे फेकुन द्यायचा आणि तीकडे मुळीच वळून पहायचं नाही.

शेवटी सगळ्यात महत्वाचं, जे जे त्या दिवशी त्या भागात फिरले होते, त्या त्या लोकांचे तिथे फिरतांना घातलेले कपडे एका गाठोड्यात सोबत आणायचे... लक्षात आलं ना ? सगळे कपडे... ज्यांना आजवर त्रास झालेला नाही त्यांचे सुद्धा. एका विशिष्ठ विधित आपण त्यांना नष्ट करणार आहोत.

महंत म्हणाले आणि आमचं काम किती कठीण आहे याची परत एकदा जाणीव झाली.  उरलेल्या दोन कपल्स ना त्या दिवशीचे कपडे मागायचे, आणि आम्ही ते नष्ट करणार आहोत हे सांगायचं... जरा कठीणच वाटत होतं हे काम...

“अचानक तुम्ही असं का म्हणताय हे ते लोक विचारतील, तरीही.. काय वाट्टेल ते सांगून आणा,  पण ते कपडे तुमच्यात राहता कामा नयेत. या समस्येच्या समूळ नायनाटा साठी हे आवश्यक आहे.”

“महंतजी ... मी लगेच कामाला लागतो. हे दोघंजण बारा गावचे मुंजे आहेत... ते घरी नसतील तर पंचाईत व्हायची”

“अगदीच घराला कुलुपं असतील तर नाईलाज आहे.. पण तसं नसेल तर मात्र हटकून सगळे कपडे आणाच, शिवाय त्या दिवशी जर कुणी सिंथेटीक मटेरीयल ची फूटवेअर्स वापरली असतील तर ती सुद्धा मोज्यांसकट नष्ट करावी लागतील. आता वेळ दवडू नका, आपण शक्यतो भल्या पहाटेच निघू. “

महंतांचं बोलणं संपलं आणि आम्ही त्यांचा निरोप घेतला. दोघांनाही मी फोन केले, सुदैवानी दोघंही घरीच होते. सुधीर नी फार लांबड न लावता कपडे, बूट, मोजे असे सगळे जिन्नस आमच्या हवाली केले. त्याला विनायक च्या अपघाता संबंधी कळलं होतं...

सुधीर ला मग मी शक्य ते सगळं सांगून टाकलं... थोडासा धक्का बसला तरी तो बराच नॉर्मल वाटत होता..

“मोनु लेका मी पण खरं तर सर्वत्र पिचकार्‍या टाकत चाललो होतो रे.... “ सुधीर.... जमल्यास मी काही करायची गरज असेल तर माझ्या बद्दल सुद्धा त्या महंताना विचारुन बघ ना... “

आगाउपणा करत मग मी महंतांना फोन केला... हि माहीती त्यांना माहीत असावी असं मला वाटलं म्हणून...

“अरे वा..... मोहन एक करा तुमच्या या मित्राला सोबत घेता आलं तर घ्या...अगदी छान झालं तुम्ही मला फोन केलात ते... “

“विचारतो त्याला.... बहुदा नकार नाही देणार तो..”

“नाहीच देणार मला कल्पना आहे”   कशी ? ते महंतांना विचारायची माझी हिंम्मत मात्र झाली नाही..

सुधीर उत्साही... लगेच तयार झाला, आहो पहाता पहाता त्यानं औदुंबराची पानं आणली सुद्धा महाशय आमच्या पेक्षा तिथं जायला जास्त उत्सुक दिसले.

दिनेश कडे मात्र गड लढवावा लागला, म्हणजे दिनेश आणि वहीनी लगेच तयार झाल्या, पण त्या दिवशीचा ठेवणीतला आणि अतिशय आवडता ड्रेस द्यायला त्याचा मुलगा मुळीच तयार नव्हता. शेवटी सुधीरनीच एक व्हिडीओ गेम, चार मोठ्या डेअरी मिल्क चॉकलेट्स आणि आईसक्रीम अशी लाच देउन सहजगत्या ते कपडे हस्तगत केले.

याला म्हणतात प्रसंगानूरुप वागण... मुलाला रडत ठेउन ते कपडे हस्तगत करणं फार त्रासदायक झालं असतं मोहनला. उद्याच्या कठीण प्रसंगात सुधीर खूपच उपयोगी सिद्ध होणार याची मला खात्री झाली. तिथून मग आम्हा तीघांचा मोर्चा परत एकदा हॉस्पीटल ला पोहोचला.

वहीनींना समजावून सांगण्याचा एपीसोड झाला. त्या तयार राहणार होत्या.. एवड्यात माझा मोबाईल खणखणला...

महंतांचा फोन....

“मोहन एक सांगायचं राहीलं... हॉस्पिटल मध्ये उद्या संध्याकाळ पर्यंत कोणत्याही कारणाने, कुठली प्रोसिजर करतांना, स्पंजींग करतांना, विनायक च्या गळ्यातला ताईत काढायचा नाही... उशा खालची रक्षेची पूडी तिथेच ठेवायची, स्ट्रेचर वरुन कुठे नेलं तरी पुडी त्याच्या उशाखालीच असली पाहीजे हे विसरु नका म्हणावं”

शेवटी तात्या या जबाबदारी साठी आम्ही परत येई पर्यंत हॉस्पीटल मध्येच राहणार होते.. वहीनींना सगळं नीट तेच समजावून सांगणार होते.  रात्री साडेबाराला तात्यांनी  मोहनला फोन करुन ती संपूर्ण तयार असल्याचं सांगीतलं.. आता मात्र सुधीर सोबत आहे या मुळे मोहन ला धीर आला.

एखाद्या मोहिमेवर जाण्या आधी जशी मानसिक शारिरीक तयारी केली जाते तसंच काही मोहन ला वाटत असावं.. त्याच्या चेहेर्‍यावरून ते स्पष्ट कळत होतं. चिंता होती ती हॉस्पीटल ची जबाबदारी स्विकारणार्‍या तात्यांची. महंतांच्या म्हणण्यानुसार या कालावधीत विनायक च्या तब्येतीत प्रचंड उतार चढाव येऊ शकणार होते. अगदी एखाद्या वेळी तो असह्य होऊ शकणार होता.

तात्यांनी हे संबंधीत वैद्यकीय अधिकार्‍यांना सांगुन ठेवलं होतंच...पण येत्या काही तासातच आयुष्यातल्या एका अद्वीतिय प्रसंगाला मोहन सामोरा जाणार होता.

असंख्य विचारांचा डोक्यात कोलाहल माजून डोकं चांगलंच ठणकायला लागलं आणि मोहन नं शेवटी पेनकिलर घेतलीच. निदान काही तास शरीर आणि डोकं यांना विश्रांतीची नितांत गरज होती.

महंतानी दिलेल्या सुचना एवढ्या परफेक्ट होत्या कि सकाळी सगळ्या वस्तू हव्या तेव्हा लगेच सापडल्या. घाई घाईत सगळं आटोपत असतांना मोहिनीच्या तोंडाचा पट्टा सुरुच होता. शेकडो सुचना ऎकून शेवटी मोहन चा संयम सुटला.

“हो गं.. मला काय दूधखूळा समजलीस काय ?”

“खरं बोललं तर सख्या आई वडीलांना सुद्धा राग येतो मोहन”

“वाद विवाद स्पर्धा नाहीये मॅडम इथे... जरा कमी सुचना देत जा... “

“गरज आहे म्हणून दिल्यात.. वेळ जात नाहीये म्हणून बोलत नाहीये मी “

“हे बघ मला सगळ पाठ झालंय आता... आणि मी काही विसरत नाही माहित आहे ना तुला ?’

“काय आव आणतोस मोहन ? नको तिथं नको ते काही करु नये हे लहानपणी शिकला होतास ना ? मग त्या रानात कसा विसरलास ? “

हा टोमणा मात्र जहरी होता.. यावर चिडून मोहन काही बोलणार एवढ्यात सेलफोन वाजला... आता आणखी काय नवीन सांगतात महंत या काळजीत नंबर न पहातच त्यानं फोन रिसिव्ह केला.. पण फोन सुधीर चा होता.

“ हॅलो.. अरे मोहन.. मी तयार आहे आणी तुझ्याकडेच यायला निघतोय..”

“ओके हरकत नाही... “

“आणि हो.... आपण माझ्या इओव्हानीच जाउ या.. सेंट्रो नको.. जागा कमी पडेल..”

“बर.. मग तु ईकडेच ये.. आपण तो नारळ उतरवून टाकू तुझ्याच गाडी समोर.”

“ठिक आहे मी निघतोय... “

देवाला मन:पुर्वक नमस्कार करुन मोहन सुधीर ची वाट पहात थांबला, वास्तवीक एवढ्या पहाटे फक्कडसा चहा मिळाला असता तर मजा आली असती असा विचार त्याच्या मनात सारखा येत होता. अजून तांबडं फुटायला देखील सुरुवात झालेली नव्हती.

गॅलरीतून समोरचा रस्ता आणि अपार्टमेंट मधली झाडं दिसत होती, का कुणास ठाउक अचानक कुठल्या तरी झाडावरुन कोणी तरी आपल्यावर नजर ठेवुन आहे असा त्याला भास झाला. कुठेतरी आपण काय प्रसंगात आहोत याची त्याला जाणीव झाली. सुधीर च्या सोबत असण्याने अगदीच रिलॅक्स झालेला मोहन ताळ्य़ावर आला.  आता गॅलरीत उभं राहणं सुद्धा त्याला बेचैन करायला लागलं.

इथेच ही परीस्थिती आहे तर चार तासांचा प्रवास, आणी मुख्य़ जागेवर काय समोर असेल या कल्पनेनं मोहन शहारला. एवढ्यात गेट समोर सुधीर ची इनोव्हा आली आणि मोहन बायकोला सांभाळून रहा, शक्यतो घराबाहेर जाउ नकोस, असल्या सुचना देत परत एकदा नमस्कार करुन आला.

खालून सुधीर हॉर्न देत होता, जणू त्याला परत पिकनिक लाच जायचं होतं... आपण यात अडकलो नसतो तर कदाचित याच बेफिकीरीनं परत त्याच जागेवर गेलो असतो असंही मोहन ला वाटलं. एकदाचे दोघेजण महंतांच्या घराच्या दिशेनी निघाले... ठरल्या प्रमाणे नारळ उतरवून..... त्याची गाडी दिसेनाशी झाली आणी मोहीनी थोडीशी तणावातच घरात गेली..

मोहन च्या घराचा दरवाजा बंद झाला. 

क्रमश :

==========================================================================================================

marathi@pratilipi.com
+91 9969484328
सोशल मीडिया वर अनुसरण करा
     

आमच्या विषयीें
आमच्या सोबत काम
गोपनीयता धोरण
सेवा अटी
© 2015-2016 Nasadiya Tech. Pvt. Ltd.